Modern dünya bizi sürekli bir "yetişme" ve "oldurma" çabasına hapsediyor. Sabah uyandığımızda yüzümüze çarpan ilk şey güneş ışığı değil, telefon ekranından akan başkalarının "kusursuz" hayatları ve bitmek bilmeyen haber akışı oluyor. Göğsümüzün tam ortasında, adı konulamaz bir ağırlık, Huzursuzluk.
Peki, bu davetsiz misafirden nasıl kurtuluruz? Belki de ilk hata, huzursuzluğu bir "düşman" olarak görüp onu hemen "yenmeye" çalışmaktır.
Huzursuzluk Bir Alarm Sistemidir.
Aslında huzursuzluk, ruhun bir savunma mekanizmasıdır. Tıpkı vücudun bir yerinde ağrı hissettiğinde "burada bir sorun var" demesi gibi, içsel huzursuzluk da bize bir şeylerin yolunda gitmediğini söyler. Ya değerlerimizle ters düşen bir hayat yaşıyoruzdur ya da kendimize ayırmamız gereken vakti başkalarının beklentilerine kurban ediyoruzdur.
Bu duyguyu yok etmeye çalışmak yerine, ne anlatmak istediğine kulak vermeliyiz.
Kaçışı Değil, Durmayı Seçmek
Huzursuzlandığımızda genellikle daha çok çalışmaya, daha çok alışveriş yapmaya veya sosyal medyada daha hızlı kaydırmaya meyilliyizdir. Oysa huzursuzluğun ilacı hareket değil, durmaktır.
Gün içinde sadece beş dakika bile olsa, hiçbir uyaran (telefon, müzik, televizyon) olmadan oturmak, zihindeki toz bulutunun yere çökmesini sağlar.
Kontrol edemeyeceğimiz şeyler için kaygılanmak, bugünün huzurunu yarının korkusuna feda etmektir. "Elimden geleni yaptım, gerisi akışa dahil" diyebilmek büyük bir özgürlüktür.
Huzur, büyük başarıların sonunda bizi bekleyen bir ödül değildir. Bir fincan kahvenin kokusunda, akşamüstü vuran rüzgarda veya sevilen bir dostun sesindedir.
Huzursuzluğu tamamen bitirmek mümkün olmayabilir. Çünkü insanız ve hissetmeye devam edeceğiz. Ancak onun bizi yönetmesine izin vermeyebiliriz. Huzur, dış dünyadaki gürültünün kesilmesi değil, o gürültünün ortasında bile kendi iç sesimizi duyabilme becerisidir.
Unutmayın fırtınayı durduramazsınız ama gemiyi yönetmeyi öğrenebilirsiniz