Tüm Yollarımız İyi İnsanlara Çıksın
Hayat, ucu bucağı görünmeyen uzun ve çoğu zaman engebeli bir yolculuk. Bu yolda nereye gittiğimiz kadar, yürürken kimlerle karşılaştığımız, yol üstünde kimin gölgesinde dinlendiğimiz de belirler kaderimizi. Çakıl taşlarıyla dolu paths, adımlarımızı yorarken karşımıza çıkan bir güler yüz, içten bir kelam veya beklentisiz bir uzatılan el, bütün yorgunluğumuzu bir anda silip atıverir.
İşte bu yüzden, ömrün en zarif, en samimi duasıdır belki de: Tüm yollarımız iyi insanlara çıksın.
Kusursuz olan mı, yoksa kusurlarını iyilikle örtmeye çalışan mı? İyi insan başkasının sevincine dedikodusuz ortak olabilen, acısına ise sessizce ama yürekten omuz verendir. Menfaatin ve çıkar hesaplarının bir sis gibi her yanı kapladığı çağımızda, sadece "insan" kalmayı başarabilmek başlı başına bir erdemdir. Bir insanın içinin temizliği, konuşmasından çok bakışında, bir haksızlık karşısındaki duruşunda ve kırmaktan korkan o ince sızısında saklıdır.
Hayat yolunda yürürken kötüye, art niyetliye ve bencilliğe rastlamamak neredeyse imkânsız. Bazen yorulur, bazen kırılırız. Hatta bazen kalbimizin kapılarını herkese kapatmak isteriz. Ama tam o anlarda, hesapsızca uzatılan sıcak bir el, dünyadaki o zarif dengenin hâlâ korunduğunu hatırlatır bize. İyi bir insana rastlamak, soğuk bir kış gününde güneşe denk gelmek gibidir; içimizi ısıtır, yolumuzu aydınlatır.
Yollarımızın iyi insanlara çıkması bir nasip meselesidir derler ama bir de madalyonun diğer yüzü var. Biz başkasının yoluna çıkan nasıl bir insanız? Kendi adım attığımız patikalarda arkamızda nasıl bir iz bırakıyoruz? Zira iyiliği bulmanın en kestirme yolu, öncelikle o iyiliğin kendisi olabilmekten geçer. Kalbimizi temiz, niyetimizi duru tuttuğumuz sürece, benzer frekanstaki ruhlar elbet bir noktada kesişecektir.
Ömür dediğimiz bu patikada adımlarımız tükenirken durağımız, konakladığımız yer ve vardığımız menzil daima vicdan sahibi yüreklere komşu olsun. Sadece yolumuz değil, niyetimiz de, çabamız da, sonumuz da hep iyi insanlara çıksın...